Bar Malaysia merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan pada 10 Februari 2015 mengenai rayuan oleh Dato’ Seri Anwar Ibrahim terhadap sabitan dan hukuman penjara selama lima tahun yang dijatuhkan oleh Mahkamah Rayuan bagi pertuduhan dibawah seksyen 377B, dibaca bersama seksyen 377A Kanun Keseksaan.
Pihak–pihak yang terlibat dalam rayuan telah diberi pembicaraan penuh di Mahkamah Persekutuan diantara 28 Oktober 2014 dan 7 November 2014. Setelah mendengar dan mempertimbangkan hujah dan penghujahan daripada kedua–dua pihak, Mahkamah Persekutuan telah menangguhkan perkara ini untuk membuat pertimbangan. Pada pagi 10 Februari 2015, Mahkamah Persekutuan telah menyampaikan penghakiman yang menyeluruh dan mengesahkan sabitan dan hukuman penjara selama lima tahun terhadap Dato’ Seri Anwar Ibrahim.
Bar Malaysia masih belum berpeluang untuk meneliti alasan penghakiman bertulis yang luas oleh Mahkamah Persekutuan, dan pada ketika ini tidak membuat apa–apa ulasan mengenai alasan pengesahan sabitan dan hukuman oleh Mahkamah Persekutuan terhadap Dato’ Seri Anwar Ibrahim, kecuali untuk mengatakan bahawa dalam perbicaraan jenayah dan mana–mana rayuan yang timbul dari masa itu, tertuduh hanya perlu menimbulkan keraguan yang munasabah didalam kes pendakwaan. Apabila terdapat keraguan yang munasabah, tertuduh mestilah dibebaskan. Pembicaraan rayuan Dato’ Seri Anwar Ibrahim telah mendapat liputan yang luas daripada media, dan disebabkan itu, keputusan oleh Mahkamah Persekutuan telah mengejutkan banyak pihak.
Liwat dan seks oral (fellatio) merupakan satu kesalahan jenayah dibawah seksyen 377A dan seksyen 377B Kanun Keseksaan. Seksyen 377B memperuntukkan bahawa barang sesiapa yang melakukan perbuatan yang dinyatakan dibawah seksyen 377A boleh dihukum penjara untuk satu jangkamasa yang mungkin boleh dilanjutkan sehingga 20 tahun, dan juga boleh disebat. Walaubagaimanapun, seksyen 289 Kanun Tatacara Jenayah memperuntukkan bahawa hukuman sebat tidak boleh dijatuhkan kepada pesalah lelaki yang berusia lebih daripada 50 tahun.
Apa yang ketara di sini ialah Dato’ Seri Anwar Ibrahim tidak didakwa dibawah seksyen 377C Kanun Keseksaan kerana meliwat secara paksa atau rogol liwat, walaupun mungkin terdapat tuduhan mengenai unsur paksaan, semasa prosiding. Pada dasarnya, seksyen 377C memberikan peruntukkan untuk kesalahan rogol liwat, dan menyatakan bahawa barang sesiapa dengan sengaja melakukan perbuatan tersebut ke atas orang lain tanpa kerelaannya, atau bertentangan dengan kemahuannya atau dengan meletakkan orang lain dalam ketakutan mati atau cedera, hendaklah dihukum penjara untuk satu jangkamasa tidak kurang daripada lima tahun dan tidak lebih daripada dua puluh tahun, dan juga boleh disebat.
Boleh dikatakan bahawa Dato’ Seri Anwar Ibrahim telah didakwa untuk satu kesalahan, dijatuhkan hukuman penjara selama lima tahun, dan akan hilang kelayakan untuk menjadi Ahli Parlimen disebabkan satu pertuduhan yang pada permukaannya kelihatan seperti tiada mangsa yang terlibat.
Ini juga menyebakan timbulnya persoalan atau kebimbangan mengenai kenapa pengadu, Mohd Saiful Bukhari Azlan, yang dikatakan telah terlibat dalam perlakuan liwat tersebut, tidak didakwa kerana bersubahat dibawah seksyen 377A dan seksyen 377B, dibaca bersama seksyen 109 Kanun Keseksaan.
Selain itu, dakwaan terhadap Dato’ Seri Anwar Ibrahim adalah berdasarkan peruntukan Kanun Keseksaan yang jarang digunakan. Disebabkan itu, adalah sesuatu yang luar biasa apabila Dato’ Seri Anwar Ibrahim telah didakwa dan disabitkan sebanyak dua kali bagi kesalahan perbuatan seksual diantara orang dewasa di mana dakwaan tersebut tidak mengandungi unsur–unsur paksaan.
Kita hidup dalam dunia yang aneh.
Anomali yang ketara ini telah mewujudkan satu persepsi bahawa Dato’ Seri Anwar Ibrahim telah dianiaya, dan bukan didakwa.
Christopher Leong
Yang Dipertua
Bar Malaysia
11 Februari 2015
Harap maklum bahawa versi yang definitif untuk Kenyataan Akhbar ini adalah versi bahasa Inggeris yang dikeluarkan oleh Bar Malaysia bertarikh 11 Februari 2015, yang boleh didapati di sini.