|
 ©Utusan Malaysia
(Digunakan dengan kebenaran)
• Realiti ketuanan Melayu
RAMAI yang tertanya-tanya apa motif Majlis Peguam menganjurkan Forum Kontrak
Sosial bagi membincangkan ketuanan dan hak keistimewaan orang Melayu.
Lagi pula apakah hak ahli-ahli panel seperti Dr. Mavis Puthucheary; Dr. Kua Kia
Soong dan Tommy Thomas untuk membincangkan isu-isu berkaitan orang Melayu?
Sebab itu, ia dilihat sebagai cubaan pihak tertentu untuk mengambil kesempatan
daripada situasi politik ketika ini untuk melahirkan rasa kurang senang terhadap
orang Melayu yang merupakan kaum majoriti di negara ini.
Pihak penganjur mendakwa perbincangan pada forum itu dilakukan secara
profesional dan rasional. Namun ia tidak dapat lari daripada timbulnya rasa
tidak puas hati yang boleh membawa kepada salah faham dan akhirnya menjerumus
kepada perkauman.
Bayangkan apa akan jadi apabila orang Melayu berkumpul dan berbincang untuk
menentukan hak-hak orang bukan Melayu tanpa ada wakil mereka di dalamnya? Tentu
pelbagai pihak akan tampil memprotes, mengugut dan mendesak supaya dilakukan itu
ini.
Sebagai orang Melayu pula apa akan mereka rasa apabila melihat dan mendengar
pakar-pakar sosial bukan Melayu duduk di atas pentas bercakap soal hak mereka?
Tentu ada akan merasa tercabar.
Selepas forum itu berakhir, apakah manfaatnya kepada orang Melayu dan hubungan
antara kaum di negara ini? Adakah semakin kukuh atau sekadar menambahkan lagi
kebencian dan kemarahan.
Bagi ahli-ahli panel bukan Melayu itu pula, ketika membuat penyelidikan dan
kajian sedikit sebanyak tentu ada perasaan bias kalaupun tidak benci.
Kenapa hanya soal hak istimewa dan ketuanan Melayu sahaja dibincangkan? Kenapa
soal pencapaian orang Melayu sejak negara mencapai kemerdekaan 50 tahun lalu
tidak dibincangkan sama?
Walaupun hak keistimewaan orang Melayu tercatat dalam Perlembagaan namun orang
Melayu tidaklah istimewa.
Selain memegang kuasa dalam politik, orang Melayu serba ketinggalan dalam bidang
lain.
Kalau orang Melayu benar-benar istimewa dan diberikan segala keistimewaan oleh
kerajaan kenapa mereka hanya menguasai 18 peratus sahaja ekonomi negara. Angka
itu belum lagi ditolak ekuiti yang dimiliki syarikat milik kerajaan (GLC).
Malah tengoklah dalam Majlis Peguam itu sendiri. Berapa kerat peguam Melayu yang
ada dan kaum mana yang lebih ramai jadi peguam? Malah disebabkan tidak ada yang
istimewa di kalangan orang Melayu maka Majlis Peguam terpaksa mengambil panel
bukan Melayu untuk membincangkan isu Melayu.
Sebab itu, apabila sesuatu pertubuhan sama ada sosial ataupun politik mahu
bercakap atau membincangkan hal orang Melayu, ia perlu dilihat secara menyeluruh.
Bukan melihat kepada isu-isu yang terpilih dan kemudiannya digembar-gemburkan
seolah-olah kaum lain ditindas oleh pemimpin-pemimpin politik Melayu. Sedangkan
hakikatnya orang Melayu dengan segala keistimewaan dan ketuanannya itulah yang
paling tertinggal dan terpinggir di negara ini.
Realiti ketuanan Melayu
Oleh Muzaffa Mokhtar
KEBELAKANGAN ini suara- suara sumbang yang mempertikaikan
ketuanan Melayu dengan mendakwa bahawa konsep berkenaan bersifat perkauman dan
tidak relevan dengan realiti Malaysia yang berbilang kaum semakin lantang
kedengaran. Terdapat pula sesetengah pihak yang cuba menangguk di air keruh
dengan melaga- lagakan konsep ketuanan Melayu dengan ketuanan rakyat.
Sebenarnya dalam konteks politik Malaysia faktor sejarah serta realiti
demografik menyebabkan konsep ketuanan Melayu dan ketuanan rakyat muncul sebagai
konsep yang bukan sahaja saling tidak bertentangan malahan ia merupakan sisi
yang berbeza bagi satu syiling yang sama, saling lengkap melengkapi.
Bagi Malaysia konsep ketuanan rakyat dalam bidang politik telah mula tertegak
semenjak negara mencapai kemerdekaan daripada penjajahan Inggeris lebih 50 tahun
yang lalu. Konsep ketuanan rakyat adalah teras asas bagi mana-mana negara yang
mengamalkan sistem demokrasi pelbagai parti yang berwibawa. Ini kerana dalam
sebuah demokrasi rakyatlah yang mempunyai kuasa mutlak melalui undi mereka untuk
menentukan parti politik atau gabungan parti politik yang akan membentuk
kerajaan. Melalui konsep ketuanan rakyat aspirasi golongan majoriti dihormati
manakala kepentingan sah kaum minoriti dilindungi berdasarkan prinsip kedaulatan
undang-undang.
Kewujudan ketuanan rakyat tanpa kewujudan ketuanan Melayu di Malaysia bermakna
penindasan golongan minoriti terhadap kaum majoriti. Jika ini berlaku maka ia
tiada beza dengan apa yang pernah berlaku sebelum tahun 1994 di negara Afrika
Selatan iaitu yang dinamakan sistem aparteid.
Dalam membicarakan konsep ketuanan Melayu perkara pertama yang harus diinsafi
oleh semua pihak adalah konsep ini tidak sekali-kali membawa konotasi
perhubungan submisif yang wujud antara tuan dan hamba sebagaimana yang lazimnya
difahami.
Konsep ketuanan Melayu wujud semata-mata hasil manifestasi faktor demografik
negara dan kontrak sosial antara kaum yang diijmakkan semasa negara mencapai
kemerdekaan.
Ia sebenarnya telah dibayar dengan harga yang cukup mahal oleh orang Melayu
apabila mereka terpaksa menerima hakikat bahawa Tanah Melayu akan selama-lamanya
berubah dari negara yang bersifat eka kaum kepada pelbagai kaum. Orang Melayu
tidak mempunyai pilihan di dalam soal ini. Sudahlah apabila golongan imigran di
bawa masuk ke bumi Tanah Melayu orang Melayu tidak dirundingi, untuk memperoleh
kemerdekaan mereka terpaksa pula menerima kerakyatan yang diberikan kepada kaum
imigran.
Persepsi bahawa wujud pertembungan di antara ketuanan rakyat dan ketuanan Melayu
timbul kerana ketidakprihatinan malahan ketidakpedulian sesetengah pihak
terhadap dokumen paling asas negara iaitu Perlembagaan Persekutuan yang
merupakan undang-undang tertinggi negara.
Sebenarnya kajian yang teliti terhadap dokumen ini akan membawa kita kepada satu
kesimpulan yang jelas iaitu konsep ketuanan rakyat (antara lainnya dilambangkan
melalui peruntukkan-peruntukkan Perkara 40 (1) & (1A), Perkara 43 (2),(3),(4) &
(5), Perkara 46 (1) dan Perkara 159 Perlembagaan Persekutuan).
Ketuanan Melayu adalah konsep- konsep yang sememangnya sudah dimaktubkan oleh
undang-undang tertinggi negara.
Semenjak merdeka orang Melayu adalah penduduk majoriti negara ini, hari ini
orang Melayu membentuk 65 peratus penduduk Malaysia. Disebabkan faktor ini
jawatan Perdana Menteri dan majoriti anggota Kabinet serta ahli-ahli Parlimen
semenjak merdeka dipegang oleh orang Melayu.
Selain daripada fakta bahawa orang Melayu adalah penduduk majoriti negara ini
asas utama yang mengukuhkan lagi konsep ketuanan Melayu di dalam sistem
pemerintahan negara adalah Perkara 32 Perlembagaan Persekutuan yang mewujudkan
institusi Yang di- Pertuan Agong selaku Ketua Negara bagi Malaysia.
Mengikut Perlembagaan Yang di-Pertuan Agong adalah Ketua Cabang Eksekutif (Perkara
39) di mana selaku Ketua Negara pemerintahan Malaysia dijalankan di atas nama
baginda.
Baginda juga adalah salah satu elemen yang membentuk cabang legislatif selain
Dewan Negara serta Dewan Rakyat.
Baginda melantik Tuan Yang Terutama, Yang Dipertua Negeri bagi negeri-negeri
yang tidak beraja, melantik Perdana Menteri, Kabinet dan anggota pentadbiran
persekutuan yang lain, melantik hakim-hakim persekutuan, dan merupakan Panglima
Tertinggi Angkatan Tentera Malaysia.
Konsep ketuanan Melayu termeterai melalui pemegang jawatan ini kerana Yang
di-Pertuan Agong dipilih setiap lima tahun sekali oleh Majlis Raja-Raja dari
kalangan sembilan orang Raja-Raja Melayu yang sedang bertakhta. Hanya Raja-Raja
Melayu yang berhak dilantik menjadi Yang di-Pertuan Agong.
Asas ini diperkukuhkan lagi melalui peruntukan Perkara 3(1), 152 dan 153
Perlembagaan Persekutuan. Perkara 3(1) memperuntukkan Islam sebagai agama rasmi
negara, agama yang menjadi asas kemelayuan itu sendiri. Mengikut Perkara 160
tiga kriteria utama untuk seseorang itu diktiraf Melayu adalah individu tersebut
mestilah seorang penganut agama Islam, bertutur bahasa Melayu dan menurut adat
istiadat Melayu.
Perlembagaan Persekutuan selaku undang-undang tertinggi negara tidak pula
menjadikan penganutan agama tertentu sebagai syarat pengiktirafan etnik tertentu
bagi seseorang individu mahupun memberikan taraf agama rasmi kepada agama anutan
individu terbabit.
Perkara 152 Perlembagaan Persekutuan pula menjadikan Bahasa Melayu (bukan Bahasa
Malaysia) sebagai bahasa kebangsaan tunggal negara, peruntukkan ini
diperkukuhkan lagi oleh Akta Bahasa Kebangsaan 1963/67 yang meletakkan bahasa
Melayu sebagai bahasa rasmi negara.
Tanggapan banyak pihak bahawa hanya Peruntukan Perkara 153 yang memaktubkan
hak-hak istimewa orang Melayu satu-satunya bukti ketuanan Melayu dalam konteks
politik adalah tersasar jauh dari realiti yang ada.
Pihak-pihak yang menolak konsep ketuanan Melayu sebenarnya menolak Perlembagaan
negara yang sedia ada dan rata-ratanya bersifat perkauman.
Ini kerana penolakan ketuanan Melayu bermakna mereka sebenarnya menolak
legitimasi sistem Raja Berperlembagaan yang sedang kita amalkan hari ini.
Mereka menolak kedudukan Islam sebagai agama rasmi tunggal negara, mereka
menolak kedudukan Bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan dan bahasa rasmi
negara serta mereka menolak hak-hak keistimewaan orang- orang Melayu sebagai
pribumi asal Tanah Melayu.
 |
News 
Subscribe to this comment's feed
Direct Access Mastercard Exclusive Rebates
